چرا بچه ها شنیده نمیشوند؟؟ + عکس | دکتر الهام حبیبی

چرا بچه ها شنیده نمیشوند؟؟
چرا بچه ها شنیده نمیشوند؟؟

در این مقاله به شما خواهیم گفت که چرا بچه ها شنیده نمیشوند؟

یکی از موانع ارتباط با کودکان و لجبازی از سمت کودکان، این است که آنها تمایل به شنیده شدن، دیده شدن و جلب توجه دیگران دارند؛ اما وجود یکسری موانع در این مسیر سبب میشود که شما نتوانید به صورت فعال به کودک خود گوش دهید.

این امر سبب میشود که کودکان در هر سنی که هستند از این موضوع ناراحت و عصبانی شوند و وارد یک مسیر لجبازی شوند.

مهم ترین موانع گوش دادن فعال به دیگران و بخصوص کودکان شامل موارد زیر است:

1-گوش کردن به نداها، زمزمه ها و صداهای درونی:

همه ی انسان ها در درون خود زمزمه هایی دارند که دائم در سر آنها میچرخد و در بسیاری از مواقع زمزمه های درونی افراد، زمزمه ها و واگویه های منفی است، معمولا افراد در ذهن خود وضعیت را تحلیل میکنند و نکات منفی را در ذهن خود به صورت سرزنش، تحقیر و خودزنی مطرح میکنند.

بنابراین این زمزمه های منفی دائم در سر شما میچرخد و مانع میشود که در هنگام ارتباط با فرزند خود، روی آنچه که کودک بیان میکند، تمرکز کنید؛ زمزمه های منفی را با زمزمه های مثبت باید جایگزین کرد و این یک مهارت است و نیاز به تمرین دارد.

2-فکر کردن به چیزی که قصد گفتن آن را دارید، به جای گوش کردن به صحبت های گوینده:

انسان ها همواره دوست دارند گوینده باشند و به همین دلیل خود را آماده میکنند تا بلافاصله شروع به صحبت کنند، بنابراین فرصتی برای شنیدن، گوش کردن و تمرکز روی صحبت های طرف مقابل ندارند.

3-صحبت کردن در زمانی که باید گوش کنید:

معمولا زمانی که باید سکوت کنید و گوش دهید، صحبت میکنید و به طرف مقابل فرصت نمیدهید که صحبت کند و شما به جای آنکه با دقت، تمرکز و با نگاه در چشم طرف مقابل حرف های او را بشنوید، مشغول کار دیگری هستید و همزمان به کودک میگویید که دارید به او گوش میدهید، اما در واقعیت این طور نیست و شما از یک طرف مشغول کار دیگری هستید و از طرف دیگر در حال صحبت هستید و حاضر نیستید صحبت خود را قطع کنید و به طرف مقابل فرصت دهید.

4-قطع کردن صحبت گوینده به خصوص کودک:

اگر شما با یک فرد مهم گفتگو کنید، صحبت او را به هیچ عنوان قطع نمیکنید و کاملا احترام او را نگه میدارید.

اگر با رئیس یک سازمان یا اداره کار داشته باشید، صبر میکنید تا حرف او تمام شود و سپس شروع به حرف زدن میکنید، اما درمورد کودکان شاید این مسئله را آنقدر مهم نمیدانید که صبر کنید تا صحبت او تمام شود و سپس شروع به صحبت کنید. بارها پیش میاید که صحبت کودک را قطع میکنید، به این دلیل که شاید خیلی در ذهن شما مهم نیستند.

5-گوش کردن به چیزهایی که دوست دارید بشنوید:

معمولا والدین انتخاب میکنند که کدام قسمت از حرف کودک خود را بشنوند و کدام قسمت از درخواست ها و نیازهای او را نادیده بگیرند. گاهی اوقات والدین، اعتراض های کودک خود را نشنیده میگیرند و اصلا به کودک گوش نمیدهند و به راحتی از او عبور میکنند.

پس دقیقا انتخاب میکنید که کجای صحبت او را بشنوید و کدام قسمت را نشنوید.

بی توجهی به کودک
بی توجهی به کودک

در ادامه ی مقاله، به پنج مورد دیگر از عواملی که مانع شنیده شدن کودکان میشود، اشاره خواهم کرد:

6-فکر کردن به چیزهای دیگر درهنگام گوش کردن:

شما همزمان وانمود میکنید که به کودک گوش میدهید و حرف او را میشنوید اما درواقع به قدری فکرتان مشغول به مسائل و حاشیه های دیگر است که اصلا گوش نمیکنید، بلکه مشغول فکر خودتان هستید و با  افکار خودتان غرق هستید اما فقط وانمود میکنید که دارید او را میشنوید و کودکان این موضوع را به خوبی درک میکنند.

شما هم اگر با کسی صحبت کنید و در مقابل متوجه شوید که غرق در افکار خود است و توجهی به صحبت های شما ندارد، این رفتار برای شما خوشایند نخواهد بود.

7-پیش داوری درمورد گوینده یا موضوع:

این مسئله درمورد کودکان نسبت به گفتگو با سایر افراد خیلی بیشتر است، معمولا والدین پیش از آنکه تمام صحبت کودک را بشنوند، درمورد آنچه که کودک درمورد خود یا درمورد اتفاقی که افتاده است، میگوید، پیش داوری میکنند. درواقع والدین وارد فضای قضاوت خود میشوند و بلافاصله وضعیت را تحلیل میکنند، پیش داوری میکنند و مقصر را پیدا میکنند و برای گفتگو و بیان نظر خود آماده میشوند.

بنابراین این پیش داوری مانع از این میشود که تا پایان، صحبت فرزند خود را بشنوند.

8-کلیشه ای فکر کردن:

درمورد کودکان، به دلیل اینکه خودتان را مسئول پرورش و تربیت آنها میدانید، یکسری کلیشه های فکری، باورها و عقایدی دارید که به طور مکرر، در ذهن شما میچرخد.

به عنوان مثال عبارت کلیشه ای “بچه باید مودب باشه”، دائم در ذهن شما تکرار میشود و این امر مانع از این میشود که تمام صحبت های کودک را بشنوید و قطعا این کلیشه های فکری باعث میشود که ارتباط را قطع کنید و شروع به اظهار نظر و بیان نظر خودتان کنید.

9-خود رأی بودن:

بسیاری از والدین، در مقابل کودکان، احساس میکنند که به دلیل اینکه هنوز کودکان تکامل فکری پیدا نکردند، پس والدین این کودکان بیشتر از آنها میدانند و نظر و رأی مهم تری نسبت به نظر و رأی کودک دارند.

بنابراین باید خیلی سریع نظر خود را به کودک منتقل کنند و فرصت نمیدهند تا حرف او تمام شود و درواقع مانع حرف زدن کودکان میشوند و به صورت فعال به حرف های کودک گوش نمیدهند.

10-توجه نکردن و حواس پرتی:

هنگامی که با افراد مهم صحبت میکنید، حتما به حرف های آن شخص توجه میکنید و نمیگذارید عواملی مثل فضا، شرایط و محیط حواس شما را پرت کند.

هنگامی که وارد یک اداره میشوید و یک کار مهم دارید و منتظر هستید که آن فرد مسئول با شما گفتگو کند، تمام حواس خود را متمرکز میکنید تا متوجه شوید چه پاسخی به شما میدهد.

اما در مورد فرزند خود، این قضیه را گاها اجرا نمیکنید.

فضا و عوامل محیطی سبب میشود که حواس شما پرت شود.

این عوامل محیطی میتواند روشن بودن تلویزیون، باهم صحبت کردن دو نفر دیگر، ماندن غذا روی گاز و… باشد. بنابراین تمام این عوامل مانع از این میشود که شما به صحبت های کودک خود گوش دهید و درواقع توجه زیادی نمیکنید و حواس شما پرت میشود.

به نظر شما کدام یک از این 10 مانع مهم تر از بقیه است و در والدین بیشتر اتفاق می افتد؟

برای مشاهده محتوای ویدیویی مرتبط با این پست در اینستگرام کلیک کنید.

برای مشاهده محتوای ویدیویی مرتبط با این پست در آپارات کلیک کنید.

مطالب مرتبط:

گفتگوهای درونی مثبت یا منفی یک والد + عکس | دکتر الهام

تلفن تماس جهت مشاوره و ارتباط با دکتر الهام حبیبی: 22124235-021 و 09902155649